บทที่ 7 คุกเข่า

เวลานี้ ผู้คนในบาร์ยังดูบางตา

อรวรรณยืนสงบนิ่งอยู่บนเวที ยืดเหยียดแขนขาเพื่อคลายกล้ามเนื้อ

เธอห่างหายจากการเต้นรำไปนานเหลือเกิน นานจนเกือบจะลืมไปแล้วว่าความรู้สึกยามที่ร่างกายได้ขยับไหวนั้นเป็นอย่างไร

ไฟบนเวทียังไม่ได้ถูกเปิด เธอยืนอย่างโดดเดี่ยวในมุมมืดสลัว

แม้ว่าจะผ่านนรกขุมอเวจีมาตลอดสามปีจนร่างก...

เข้าสู่ระบบและอ่านต่อ